Ethiek van nudging

Ethiek van nudging

Een duwtje in de goede richting?

Nudging is bedoeld om de directe omgeving van individuen af te scheiden om zo hun gedrag in voorspelbare richtingen te sturen. Dit gebeurt zonder alternatieve opties en andere prikkels te bieden. Nudging werd aanvankelijk toegepast bij het ontwerpen van overheidsbeleidsinterventies. Doel hiervan was het verminderen van roken tot het verhogen van recycling. Het verleden wijst uit dat nudging een zeer sterke beïnvloedingstechniek is. Van liefdadigheidsinstellingen tot grote multinationale ondernemingen, iedereen wil invloed uitoefenen op het gedrag en besluitvormingsprocessen van bepaalde groepen individuen.

Een van de eerste voorbeelden van nudging komt uit de herentoiletten op Schiphol. Een schets van een zwarte huisvlieg werd in het midden van elk urinoir geplaatst. Deze eenvoudige wijziging verhoogde het doel van de toiletgebruikers en verminderde het morsen met ongeveer 80%.

Een ander zeer bekend voorbeeld van nudging was gericht op het verminderen van wachtrijen voor liften in een kantoorgebouw. Het schilderen van een eenvoudige rode streep op de vloer vanaf de deur naar de trap verhoogde het trapgebruik aanzienlijk met meer dan 20%.

 Beide voorbeelden tonen de aanzienlijke impact die kleine veranderingen in onze omgeving op ons gedrag kunnen hebben zonder dat we het weten.

Moeten we altijd een duwtje geven?

Er bestaat een veelvoud aan succesvolle nudging-voorbeelden. Omdat het gebruik van dergelijke technieken voor gedragsverandering meestal eenvoudig, goedkoop en gemakkelijk te implementeren zijn en vaak het gewenste resultaat opleveren, ben ik van mening dat wanneer mensen niet negatief worden beïnvloed, nudging een goede techniek is en vaak toegepast moet worden. Neem bijvoorbeeld de wachtrijlengte. Het installeren van extra liften zou veel hogere kosten met zich meebrengen dan een rode streep op de vloer schilderen. Daarnaast is het gezonder voor mensen om de trap te nemen in plaats van de lift.

Lage kosten en enorme toepasbaarheid betekenen dat nudging erg belangrijk is geworden in ons dagelijks leven. Daarentegen kan hetzelfde duwtje, wanneer het op verschillende manieren voor verschillende doeleinden wordt gebruikt, drastisch verschillende uitkomsten hebben. Neem het gebruik van ‘defaults’. Een standaardkeuze is een optie die een persoon selecteert als hij niets doet. Onderzoek heeft consequent aangetoond dat mensen zelden hun keuze veranderen ten opzichte van de vooraf geselecteerde optie, terwijl deze duidelijke instructies geeft voor het sturen van gedrag. Deze techniek is toegepast om bijvoorbeeld aanmeldingen voor orgaandonaties te verhogen. Toen de standaardoptie ‘ Ja, ik word orgaandonor ‘ werd, meldde 82% van de deelnemers zich aan, vergeleken met slechts 42% van de individuen wanneer ‘ Nee, ik word geen orgaandonor’ vooraf was geselecteerd. Standaardwaarden worden echter ook vaak gebruikt om de winst voor verschillende producten te vergroten. Denk aan wanneer je een abonnement op een onlineservice koopt of een vlucht boekt. De duurdere opties zijn bijna altijd vooraf geselecteerd, wat niet verrassend de winst aanzienlijk verhoogt.

Onethische nudging

Hoe Uber-chauffeurs worden geduwd om te blijven rijden

In samenwerking met teams van wetenschappers heeft Uber nudging-technieken ontwikkeld die chauffeurs ertoe aanzetten langere dagen te werken. Dit gebeurt ook op uren en locaties die voor de chauffeurs minder lucratief zijn. Uber gebruikt een algoritme die vergelijkbaar is met die van Netflix. Het gaat hierbij om een autoplay-functie die automatisch de volgende aflevering in de wachtrij zet van welke serie je ook kijkt. Uber-chauffeurs krijgen hun volgende mogelijke tarief al te zien voordat ze klaar zijn met hun huidige rit. “We tonen chauffeurs gebieden waar veel vraag is of stimuleren ze om meer te rijden,” vertelde een woordvoerder van Uber tegen The New York Times. “Maar elke chauffeur kan gelijk stoppen met werken met slechts één druk op de knop – de beslissing om al dan niet te rijden is 100 procent aan hen.”

Hoe gokkers worden gemanipuleerd door middel van dark nudging

Britse bookmakers adverteren met agressief complexe sportweddenschappen. Dit zijn bijvoorbeeld weddenschappen die gaan over welke speler er als eerste scoort. Maar ook eenvoudigere weddenschappen zoals welk team er gaat winnen. Met dit soort gokwedstrijden verdienen bookmakers hogere winstmarges dan bij eenvoudige weddenschappen.

Uit onderzoek blijkt dat voetbalfans regelmatig deze complexe wedstrijden overschatten. Op deze manier hebben ze dus meer kans om er geld aan te verliezen. Deze manier van nudging wordt dark nudging genoemd. Naar mijn mening moet er meer onderzoek gedaan worden naar dark nudging. Ik denk dat je met dark nudging sneller mensen geld afhandig kan maken zonder dat ze dat weten. Hierbij bedoel ik ook producten die sneller aan consumenten worden verkocht, zoals complexe mobiele telefooncontracten.

Kunnen we nudging voorkomen?

Het is duidelijk dat niet alle toepassingen van nudging geschikt zijn en waarvan ik vind dat ze nogal onethisch zijn. Ook zijn er een hele hoop goede waar we gewend aan zijn en dus denk ik persoonlijk dat we nudging nooit kunnen voorkomen. Bijvoorbeeld, de plaatsing van zebrapaden, de kleuren van prullenbakken, de verlichting in kleedkamers en de grootte van borden bij onbeperkte buffetten zijn allemaal ontworpen om een ​​bepaald gedrag op te wekken. Overal in je omgeving is alles op een bepaalde manier ontworpen om te zorgen dat alles soepel verloopt door gedrag te sturen.

Met dit in gedachten zijn er tal van alternatieve manieren waarop de omgeving niet is ontworpen. Het kiezen van veel van deze opties kan bepaalde gedragingen verminderen en andere verhogen. Als recyclingbakken bijvoorbeeld zwart in plaats van groen waren, is aangetoond dat recyclinggedrag afneemt, wat uiteraard voor niemand voordelig is. Verder, terugkomend op het voorbeeld van orgaandonaties, is er vaak een tekort aan organen in landen waar er geen standaardoptie is of wanneer de standaardoptie ervoor kiest om geen donor te zijn. Daarom kan worden gesteld dat de afwezigheid van doelbewust nudging in bepaalde omstandigheden onethisch kan zijn.

Hoe ziet de toekomst van nudging eruit?

Als je erover nadenkt, komt het allemaal neer op ethiek. Dus op welke ethische principes moet nudging worden gebouwd? Thaler en Sunstein (experts in de nudging-wetenschap) stellen de volgende principes voor waar ik het volledig eens mee ben:

  1. Het duwtje moet transparant zijn en nooit misleidend.
  2. De oorspronkelijke reeks aan andere keuzes moet altijd beschikbaar blijven.
  3. Het moet eenvoudig zijn om je af te melden voor een nudge (bijvoorbeeld met een enkele klik).
  4. Het gedrag dat wordt aangemoedigd moet het welzijn van de gebruiker verbeteren.

Als een duwtje gebaseerd is op alle bovenstaande principes, hebben we naar mijn mening te maken met een ethisch duwtje in de goede richting. Als een van de vier principes wordt geschonden, met name de laatste, vind ik de nudge onethisch. Hierbij profiteert de onethische nudge van cognitieve vooroordelen en keuzearchitectuur. Mensen worden dan geduwd in de richting van het gedrag dat niet in hun belang is. In plaats daarvan komt de nudge alleen een bedrijf of een overheid ten goede.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *