De streamingoorlog: wie wordt nou eigenlijk uitgebuit? De artiest of de consumer?

on

De afgelopen jaren verschoof het aanbod van openbare muziek op CD naar een simpele click in een streaming applicatie. De vraag naar een gemakkelijkere manier van muziek luisteren werd met beide handen aangegrepen door verschillende ondernemingen. In de branche stak Spotify al snel met kop en schouders boven iedereen uit. Maar hoe bestrijdt je dit als concurrent? Sterker nog: hoe bestrijd je dit als concurrent zonder dat de consumer hier de dupe van wordt?

Easy going; de era van de cd’s. Men kocht de muziek die men wilde horen. Wilden we enigszins variatie horen? Dan was de radio de ultieme oplossing. Langzamerhand verdwenen de fysieke zilverwerken en werden deze omgetoverd tot zichtbare MP3’s op de computer. Deze kon men verzamelen in bijvoorbeeld Windows Media Player of iTunes, om vervolgens ze te verplaatsen naar de good old MP3-speler of iPod. Echter was je hier ook afhankelijk van je eigen downloads. De consumer wilt natuurlijk steeds meer en vooral gepersonaliseerde services. Zo zijn we nou eenmaal. Altijd gretig voor meer.

De vraag is echter hoe men, op zo’n goedkoop mogelijke manier, deze behoeftes kan vervullen. Spotify was een van de eerste die het risico durfde te nemen. Een marktpenetratie volgde, waarin zij de regels maakte. Zij startte met een simpele desktopversie, die aanvankelijk niet geheel rendabel bleek. Er moest een toevoeging komen. Zij waren natuurlijk echter afhankelijk van de ontwikkelingen van smartphones en het beschikbaar stellen van mobiel internet of WiFi. Gelukkig (voor iedereen) was daar licht aan het einde van de tunnel. Het grote bereik van mobiel netwerk stond het toen om applicaties te ontwikkelen die minimale MB’s van een abonnement af snoepten. Voor Spotify (en later andere) werd hierdoor de rode loper uitgerold.

Het kon natuurlijk niet uitblijven dat andere spelers in de branche volgen. Zo introduceert Apple ‘Apple Music’ en vecht een groepje A-Artiesten, onder leiding van Jay Z, voor de rechten en eerlijke opbrengsten voor artiesten met Tidal. Tidal zal de opbrengsten uit streaming diensten namelijk eerlijk verdelen onder de rechthebbenden, in tegenstelling tot Apple Music en Spotify. Want, zoals wel vaker duidelijk wordt, hebben zij het erg zwaar.

Ondanks het sarcasme is dit uiteindelijk wel een goede zaak. Iedere werkende heeft namelijk recht op eerlijke inkomsten, wat je achtergrond ook is. Het is echter een ander verhaal wanneer afnemers van jou werkzaamheden hier de dupe van worden. Zeker nu de achtergrond wel van belang is. Doordat artiesten zich exclusief verbinden aan streaming diensten, kan het namelijk zo zijn dat het platform wat jij gebruikt, niet beschikt over de rechten van een nieuw album van jou favoriete artiest. Dus, jij hebt een Spotify account, maar wilt Beyoncé’s sneren aan Jay Z’s adres horen? Pech, dan zul je ook een Tidal account moeten nemen. Dus, jij wilt na 4 jaar lang wachten het nieuwe album horen van Frank Ocean? Oh, je hebt je ingeschreven bij Tidal? Sorry, het is alleen te luisteren via Apple Music.

Deze exclusieve licenties zorgen voor een enorme tegenstelling. Waar de markt eerst moest verzadigen voor de consumenten, willen ze nu juist de consumenten tegen werken. Het spel is allemaal in het voordeel van de dienst zelf. Consumenten blijven zich inschrijven omdat zij nou eenmaal fan zijn. Dit geldt voor hen dubbele kosten en voor de verstrekkende dienstgevers louter inkomsten.

De vraag is waar het stopt. Op dit moment verdienen Apple Music en Tidal miljoenen aan deze werkende strategie. Spotify houdt zich hier vooralsnog buiten. Hierdoor verliezen zij duizenden gebruikers, echter zijn zij wel eerlijk. Want wat telt zwaarder, het moraal of de balans? Op de lange termijn zal Apple Music langzamerhand in de buurt komen van Spotify en de verwachting is zelfs dat deze ingehaald zal worden. Zeker nu Apple naast muziekstreaming diensten ook videostreaming gaat aanbieden. Waar het begon met videoclips van artiesten, wordt het imperium uitgebreid met live concerten en zelfs televisieshows. Onder een voorwaarde. Je moet een abonnement hebben bij Apple Music. Slim is het zeker. Eerlijk misschien niet. Consumenten zullen de pro’s en contra’s naast elkaar moeten leggen op de ideale muziekstreaming dienst uit te kiezen. Dit kan echter wel betekenen dat je releases van je favoriete artiest mist.

Uiteindelijk ligt de oplossing voor de hand. Wanneer de branche 1 marktleider kent en geen verdere spelers, zullen er geen strategische spelletjes worden gespeeld achter de rug van consumers om. De artiesten zullen allen gelijk aan elkaar betaald worden, terwijl de consument geen keuze hoeft te maken tussen verschillende mogelijkheden. Daarnaast zitten alle artiesten bij dezelfde dienst, waardoor niemand meer wat mist. Best of both worlds.

Aannemende dat meerdere auteurs dit fenomeen kennen, ben ik erg benieuwd naar jullie kijk hierop. Heb jij meerdere abonnementen of ben je net zo stoïcijns als ik: stick to good ol’ Spotify?

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. thobrou schreef:

    Hoi Thomas. Als ik jou was zou ik gewoon gebruik maken van een oude Walkman. Dan heb je dit gezeur ook niet en kan je gewoon oude plaatjes branden op een CD gekocht bij de Free Record Shop. Eenmalige betaling en je hebt dan ook wat. Fijne avond!

    Liked by 1 persoon

  2. Interessant stuk, wist niet dat deze strijd zo hevig was…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s